Uczniowie mogą przeszukiwać teksty lektur pod kątem występujących w nich motywów literackich, powiązań z innymi książkami, przynależności gatunkowej i rodzajowej itp. Portal ten daje nauczycielom  możliwość tworzenia koszyków z polecanymi przez siebie lekturami. Zapraszamy uczniów i nauczycieli do zapoznania się z funkcjami i możliwościami internetowej biblioteki „Wolne lektury”

„Morderstwo w Piekle” jest opowieścią o drodze człowieka po śmierci. O rozterkach, tęsknocie i przemianie. Od odrzucenia rzeczywistości przez strach i samotność, aż po zapewniające zbawienie współczucie. Dynamiczna fabuła zawiera liczne aluzje do świata współczesnego, ale przede wszystkim próbuje zmierzyć się z wiecznie nurtującym człowieka pytaniem: jak wygląda życie po życiu? Czy w ogóle istnieje, a jeżeli tak to czy dostaniemy szansę na posmakowanie rajskiego owocu?

Autorem powieści jest Tadeusz Matraszek uczeń naszej szkoły w latach 1996-2000.

Giacomo Casanova urodził się w Wenecji 2 kwietnia 1725 r. Był synem pięknej i kochliwej aktorki Zanetty Buranelli. Przez pewien czas był sekretarzem weneckiego ambasadora Sebastiano Foscariniego (aż do jego śmierci) w Wiedniu. Ten urodzony bon vivat przez wiele lat był czynnie działającym bibliotekarzem. Gwoli prawdy trzeba zaznaczyć, iż inicjację w tym zawodzie miał dopiero na jesieni swego życia, kiedy to znalazł przystań i życzliwe przyjęcie u współmasona, hrabiego Karla von Waldsteina na zamku Dux. Tam właśnie Casanova przez wiele lat opiekował się liczącym ponad 40.000 woluminów księgozbiorem, całkiem dobrze realizując się w tym zawodzie. Wiemy, że większość czasu spędzał w bibliotece bądź swoim gabinecie, wertując księgi, czytając, katalogując je bądź pisząc. Jako literat najczęściej oddawał się pisaniu wspomnień lub korespondowaniu z przyjaciółmi.

Bibliotekarzami byli także obaj bracia Grimm – Jacob (1785-1863) i Wilhelm (1786-1859). Po skończeniu studiów prawniczych w Magdeburgu przez wiele lat pracowali jako bibliotekarze w bibliotece króla Westfalii w Kassel. Bracia  razem zbierali i wydawali niemieckie stare baśnie i podania. Obaj będąc wielkimi indywidualnościami potrafili też działać zespołowo,
czego wyrazem jest chociażby wydany wspólnie, zakrojony na monumentalną skalę „Słownik niemiecki”.

Adam Mickiewicz (1798-1855) W 1853 r. objął stanowisko bibliotekarza Arsenału. Była to skromna państwowa posada,
która przynosiła stały dochód 2000 franków i gwarantowała służbowe mieszkanie. Środowisko emigracyjne oceniało nowe zajęcie poety jako „liche i poniżające”, a on sam, pokazując jednemu ze znajomych półki pełne zakurzonych ksiąg, powiedział:
„Pochowano mnie wśród umarłych”. O tym okresie życia poety wspomina m.in. Cyprian Kamil Norwid w „Czarnych kwiatach”.

Prozaik publicysta i dramaturg Stefan Żeromski 1864-1925. W latach 1892-1896 pracował jako bibliotekarz w Muzeum Narodowym Polskim w Raperswilu w Szwajcarii. Była to największa biblioteka polska na emigracji liczyła ok 100 tys druków z bogatym zbiorem rękopisów. W tym czasie powstały m. in. Syzyfowe prace.

wg. Daniela Pennac /franc.pisarz, Paryż 1992/