Styczeń 21, 2011
Aktualności, Biblioteka
Komentarze są wyłączone
Przygotowałyśmy wystawę plakatów filmowych pochodzących z lat 70-tych, autorami których są: Jerzy Czerniawski (Zawiłości uczuć-1976 r.), Jakub Erol (Olśnienie – 1976 r. Boy Friend – 1973 r.), Franciszek Starowiejski (Sanatorium pod klepsydrą – 1973 r.), Waldemar Świerzy (Nocny kowboj-1976 r.). Wymienieni twórcy należą do Polskiej Szkoły Plakatu. Zapraszamy do obejrzenia ekspozycji w czytelni.
Polska szkoła plakatu – określenie powstałe w latach 60. XX w., używane wobec grupy polskich artystów-plakacistów, którzy zdobyli międzynarodowy rozgłos. Zajmowali się oni wykonywaniem plakatów o tematyce kulturalnej (film, przedstawienia teatralne, wystawy, przedstawienia cyrkowe).
Plakaty wykonywane przez przedstawicieli polskiej szkoły plakatu były bardzo zróżnicowane stylistycznie. Ich wspólnymi cechami były jednak lapidarność i oszczędność formy, ironia, nowatorskie liternictwo. Charakter twórczości polskich plakacistów określany bywał jako styl „niezależności i bystrości rozumu”.
Przedstawicielami polskiej szkoły plakatu byli m.in. Roman Cieślewicz, Henryk Tomaszewski, Jan Lenica, Walerian Borowczyk, Jan Młodożeniec, Marek Mosiński, Franciszek Starowieyski, Waldemar Świerzy, Wojciech Zamecznik, Wojciech Fangor, Wiktor Górka, Józef Mroszczak, Rosław Szaybo, Maciej Hibner, Maciej Urbaniec, Jerzy Treutler, Leszek Hołdanowicz, Tadeusz Trepkowski i Julian Pałka.
Za kontynuatorów uważa się dziś takich twórców, jak Jacek Ćwikła, Sebastian Kubica, Monika Starowicz, Stefan Lechwar.
Przez długie lata polscy twórcy tworzący plakaty promujące filmy, przedstawienia teatralne, czy muzykę swoimi pracami zachwycali odbiorców na całym świecie. Dziś wiele z tych plakatów uważanych jest za dzieła sztuki, a kolekcjonerzy traktują je wręcz jak „rarytasy”.
Niestety, obecnie filmy są już bardzo rzadko promowane plakatami rodzimych artystów. Najczęściej na naszych ulicach zobaczyć możemy tzw. „oficjalne plakaty”, które zaprojektowane zostały pod okiem producentów, przez nich zaakceptowane i obowiązują na całym świecie.
Styczeń 5, 2011
Aktualności, Biblioteka
Komentarze są wyłączone
Przystąpiliśmy do projektu Filmoteka szkolna. Akcja!, który po raz drugi realizowany jest pod kierunkiem Centrum Edukacji Obywatelskiej i Warszawskiej Szkoły Filmowej. W ramach naszych działań odbyły się w szkole projekcje filmów: „Gadające głowy” K. Kieślowskiego, „Męska sprawa” Sł. Fabickiego, „Jestem zły” G. Packa i ”Cześć Tereska” R. Glińskiego. Uczniowie klasy I LO pod kierunkiem Pani M. Jurczyk napisali komentarze do filmów: „Męska sprawa”, „Jestem zły”, „Cześć Tereska”. Wybrane prace chcemy tutaj zaprezentować:
MAŁGORZATA KULCZYCKA I LO – komentarz do filmu „Męska sprawa” i „Jestem zły”
Filmy „Jestem zły” G. Packa i „Męska sprawa” Sł. Fabickiego przedstawiają świat dzieci, które nie maja dobrego dzieciństwa. W pierwszym wypadku są bite w drugim dorastają w straszliwej nędzy.
W filmie dokumentalnym „Jestem zły” grupa dzieci z Pragi-najbiedniejszej warszawskiej dzielnicy opowiada o swoim życiu. Autor filmu zaskakuje widza faktem, iż to bohaterowie kręcą ten dokument, kadr jest nieprofesjonaly a zbliżenia duże. Jest to oryginalny pomysł i nadaje filmowi dodatkowa jakość. Szokuje bardzo, naturalność opowiadanej historii praskich dzieci, bowiem widać, że reżyser niczego w tym filmie nie zmyślił. Praga i jej mieszkańcy tworzą osobny świat rządzący się własnymi regułami. Nie zrozumie go ten kto wychował się w dostatku i luksusie. Świat ten składa się z odrapanych klatek schodowych, zbyt małych mieszkań w których mieszkają wielopokoleniowe rodziny, nałogów i walki o przetrwanie. jest to jedyna rzeczywistość jaką znają praskie dzieci. Wszystkie dzieci nawet małe mają kontakt z używkami. te w wieku szkolnym uważają, że rabowanie i bicie ludzi z innych dzielnic wcale nie jest złe. Głównym powodem demoralizacji jest brak zainteresowania dorosłych, którzy nie mogą poradzić sobie z własnymi problemami. W filmie przebija szczerość bohaterów. Widać, że autor musiał zdobyć ich zaufanie. Pokazują mieszkania ubogie i ciasne aż przykro patrzeć w jakich warunkach mieszkają. najsmutniejsze jest to, że tym dzieciom brakuje perspektyw na przyszłość. Nie wyrwą się z tego świata i najprawdopodobniej podzielą los swoich rodziców.
Drugi film „Męska sprawa” opowiada historię Bartka Idczaka. Mówi o przemocy wobec dzieci. Bartek jest trzynastoletnim chłopcem mieszka w Łodzi. próbuje ukryć przed kolegami fakt, iż jest bity przez ojca. Jest najlepszym graczem w piłkę nożna wiedzą to wszyscy w drużynie. Jedynym jego przyjacielem jest pies ze schroniska o imieniu Bukiet. W rodzinie chłopca brakuje miłości, nie może on liczyć na ojca, który frustrację spowodowaną brakiem pracy wyładowuje na nim. Bartek coraz częściej chodzi do schroniska dla zwierząt bo tylko tam czuje się bezpiecznie. Największe wrażenie robi na mnie scena końcowa, kiedy Bartek zamyka się w klatce razem z Bukietem. Trener wrzeszczy za ogrodzeniem a chłopiec i pies patrzą na to wszystko wielkimi smutnymi oczami. jest to bardzo wzruszająca chwila, specjalnie wydłużona przez reżysera.
Obydwa filmy pokazują smutny świat. Wychowuje się w nim wiele dzieci. Trudno sobie wyobrazić co czuja osoby nie mające wsparcia w rodzinie gdzie ich prawa nie są szanowane, gdzie nie ma radości tylko smutek i szara rzeczywistość.
MIKOŁAJ JESKA kl I LO – komentarz do filmu „Cześć Tereska”
Mieszkańcy nie wymagali ani od siebie, ani od życia zbyt dużo. Wystarczyło im tyko przesiadywanie pod blokami. Bardzo często nadużywano alkoholu i robiono awantury.
Tereska wyróżniała się z grupy rówieśników. na czas wracała do domu, nie przeklinała, była w chórze. Chciała od życia trochę więcej niż pozostali. Użyta w filmie taśma czarno-biała bardziej realistycznie przedstawia szarość codziennego życia. Rola aktorów amatorów była autentyczna. Znali oni to środowisko. Nie musieli grać, tylko być sobą.
Moim zdaniem nie tylko bohaterka filmu jest odpowiedzialna za popełnioną zbrodnię. Środowisko miało bardzo duży wpływ na jej drodze do zatracenia. Gdyby nie koleżanka i chęć popisania się przed rówieśnikami Tereska nie zmieniłaby się i nie doszłoby do tej tragedii. Cyniczna Renata dla Tereski jest wzorem. Teresa pod jej wpływem zaczyna się zmieniać: pali , pije, kradnie, opuszcza próby chóru. Edek grany przez Zbigniewa Zamachowskiego to następna problemowa postać w tym filmie. Moim zdaniem ma on zachwiany system wartości i jest człowiekiem niezwykle samotnym.
Scena końcowa zrobiła na mnie największe wrażenie, była zaskakująca, pokazała nieobliczalność ludzkich emocji. nic nie wskazywało na to , ze Tereska może zabić.
MAŁGORZATA KULCZYCKA I LO – komentarz do filmu „Cześć Tereska”
Film Roberta Glińskiego jest szczególny ponieważ zapada w pamięć na długi czas. Nie jest to jedna z historii, o których zapominamy zaraz po obejrzeniu. Podejmuje on wiele trudnych tematów takich jak samotność, dorastanie i trudne życie w blokowisku.
Główna bohaterka Tereska jest przeciętną, niezbyt ładna nastolatką w trudnym okresie dojrzewania. Jest samotna i wyobcowana ze społeczeństwa rówieśników. Nie ma tez wsparcia w rodzinie. Jej ojciec jest alkoholikiem, który wszczyna awantury w domu i nie potrafi odpowiednio zaopiekować się młodą potrzebującą miłości córką. Tereska za wszelka cenę chce mieć kogoś bliskiego, dlatego właśnie zawiera dziwną przyjaźń z portierem Edziem. Dziewczyna chce się komuś wyżalić, porozmawiać o tym co dla niej ważne, znaleźć wsparcie i zrozumienie. Tereska zaczynając nową szkołę ma szansę wykorzystać swój talent. Może zostać projektantką mody ponieważ jest bardzo zdolna. Marzy o tym, że po skończeniu szkoły czeka na nią nowe lepsze życie. Niestety poznaje Renatę. Przyjaźń z nią całkowicie przekreśli jej plany na przyszłość. Renata jest dla Tereski przyjaciółką, której nigdy nie miała, zna prawa obowiązujące na blokowisku i uczy ich Tereskę. Palą razem papierosy, piją alkohol na cmentarzu i spotykają się z chłopcami. Teresce bardzo podoba się takie beztroskie życie. Pomaga jej to zapomnieć o problemach w domu. Niestety, przez zły wzorzec zachowań płynący od Renaty dobra dotąd dziewczyna zaczyna tracić hamulce moralne. Nie przykłada się do pracy, późno wraca do domu i przysparza swoim rodzicom problemów. Możemy zaobserwować jak w bardzo krótkim czasie staje się zupełnie inną osobą. Jest to stanowczo zła przemiana. Pod koniec filmu robi najstraszniejszą rzecz- zabija Edzia. To ostatecznie niszczy jej marzenia o wielkiej przyszłości. (…)
Film jest bardzo trudny w odbiorze, nie miałabym ochoty zobaczyć go po raz kolejny. Warto go jednak obejrzeć by dostrzec , że nasze życie nie jest aż tak ciężkie w porównaniu do niektórych osób i zawsze może być gorzej. Pomaga to pokonać nasze zwykłe codzienne problemy i cieszyć się tym co mamy.